Voorwoord

Dag Pap,

Dit magazine kent geen aanbiedingen of speciale actie. Dit is een kleine ode aan mijn vader die deze week overleed. Veel van onze gasten komen al generaties lang bij Merlet, maar zonder mijn ouders had dit unieke bedrijf niet bestaan.

En hoewel Carla, mijn vrouw, en ik al 27 jaar eigenaar zijn van Merlet zullen we nooit vergeten wie dit bedrijf ooit is begonnen. Daarom zet ik voor deze editie van ons magazine mijn vader in de schijnwerpers…..

Ik herinner mij de opening van Merlet, in 1984, als de dag van gisteren: Het kostte veel bloed zweet en tranen om een voormalig bejaardenhuis om te vormen tot een prachtig hotel. Na een openingsfeest van een dag werd er 7 dagen per week, 15 tot 16 uur per dag, keihard gewerkt en dat maar liefst 52 weken in het jaar. Ik heb mijn vader vreselijk hard zien buffelen, tijdens ontbijt, lunch en diner. Mijn moeder was de onderneemster, die het bedrijf met veel flair runde, en mijn vader de harde werker die zijn belangrijke rol meestal op de achtergrond vervulde. Doordat hij een long miste, was het voor hem lastiger communiceren en hoe harder hij werkte, hoe meer problemen hij daarvan ondervond.

Maar je hoorde hem nooit klagen; ook niet over het werk zelf, trouwens. Het geld klotste bepaald niet tegen de plinten. Mijn ouders begonnen hun bedrijf met een negatief eigen vermogen, want de verbouwing was nogal uit de hand gelopen qua kosten, zodat ze de eerste jaren onder ‘bijzonder beheer’ stonden. Het waren echt harde tijden….

Ooit kwam ik thuis uit school en vond mijn vader in de keuken terwijl hij - volkomen uitgeput - met zijn hoofd op tafel lag te slapen. En ook tijdens de vakantie (die ene week per jaar dus) lag pap de eerste drie dagen volledig in coma. Maar daarna was hij er wel weer. Het bedrijf groeide en bloeide en in 1992, dus acht jaar na de opening, was het eerste in financieel opzicht echt goede jaar voor Merlet. Maar in datzelfde jaar waren mijn ouders beiden aan het eind van hun latijn en vroegen zij mij mede-eigenaar te worden. Er werden nieuwe plannen gesmeed en hoewel ik veel ervaring had opgedaan in verschillende topzaken van Nederland, bleek het runnen van Merlet veel lastiger te zijn dan ik had verwacht. De hotelbalie en lift stonden midden in het restaurant, dus logistiek en organisatorisch kon het daardoor nooit het toprestaurant worden dat ons voor ogen stond….

In mijn herinnering waren mijn mooiste momenten toch die jaren waarin mijn ouders en ik (wij) heel intensief, praktisch zonder bediend personeel, in Merlet samenwerkten. Ik weet bijvoorbeeld nog goed dat, op een rustige doordeweekse avond, onverwacht de hele zaak volliep met vaste gasten en dat we samen echt moesten aanpoten om deze enorme toeloop te verwerken. Dat ging zonder goede voorbereiding, zonder overleg en helemaal op intuïtie. Maar het lukte allemaal...

Mijn vader regelde meestal de feesten en partijen en liefst verkocht hij daar ook nog een pianist bij, want daar genoot hij zelf ook erg van. Bij elke speech die dan werd gehouden, stond hij ergens in de zaal opgesteld met een diendoek in zijn hand en luisterde hij vol belangstelling naar de mooiste levensverhalen. Van dat deel van het horecaleven heeft mijn vader echt genoten.

Er werden nieuwe plannen gesmeed en het was mijn vaders idee om het restaurant naar de achterkant van het bedrijf te plaatsen. Er werden financiers gezocht en gevonden en Merlet groeide in de jaren 1995 uit tot een begrip in Nederland. Het dag en nacht werken (vaak langs elkaar heen) had inmiddels wel zijn tol geëist van het huwelijk van mijn ouders.

De gasten merkten daar weinig tot niets van: alles draaide om gastvrijheid en verwennerij van de gast. Ik heb gelukkig ook nooit een keuze hoeven maken tussen mijn beide ouders; beiden bleven dichtbij ons wonen en zij waren tot mijn moeders dood in 2012 beiden werkzaam in Merlet. Toen mijn vader de pensioengerechtigde leeftijd bereikte, organiseerde hij een groot feest, waarbij ‘iedereen’ was uitgenodigd en alles uit de kast werd getrokken. Hij was dol op feestjes, die vader van mij….

Na zijn pensioen is hij nog jarenlang gelukkig geweest met Lida Belonje. Wekelijks kwam hij nog langs bij Merlet en zag hij tot zijn genoegen hoe de zaak floreerde. Na het overlijden van Lida (en daarna zijn hondje) werd het leven lastig voor hem. Hij liep nog zijn rondje, las vier kranten, maar de ‘schwung’ was verdwenen. Daarbovenop werd hij helaas getroffen door dementie. De afgelopen maanden bracht mijn vader door in Hoog Duinen in Groet, waar hij prima werd verzorgd. Maar hij kon Merlet nooit helemaal loslaten. Zelfs toen hij behoorlijk in de war was, stond hij regelmatig voor de deur. En zo nu en dan werd hij ‘op weg naar Merlet’ opgepikt door een bekende en bij ons afgeleverd. Dan vroeg ik ‘Pap, wat kom je doen’…. En dat zei hij; ‘Mart geef die man even een flesje wijn voor de moeite’.

Hij genoot ervan om nog even in de lounge te zitten en uit te kijken over een vol terras. ‘De zaken gaan goed, jongen, fijn!’…. Afgelopen vaderdag heeft hij hier in Merlet nog heerlijk een tongetje gegeten van onze chef, Marco Helsloot. Voor mijn vader was dit de laatste keer dat hij bij Merlet was. Je zag hem genieten van het eten en van zijn zaak…

In een familiebedrijf krijg je van je ouders dikwijls ongevraagde adviezen. Mijn vader vormde daarop geen uitzondering, maar hij hield ons scherp. Eigenlijk had ik het meeste aan hem als de zaak even niet erg goed liep, aan het begin van het jaar bijvoorbeeld. Dan zei mijn vader altijd: ‘Het komt goed, jongen’…

Nu ik wat ouder en meer ervaren ben, weet ik dat natuurijk ook wel. Maar die woorden ter geruststelling, ga ik zeker missen!

Zondag 5 juli was ik degene die aan mijn vaders bed zat en de geruststellende worden mocht overbrengen: ‘Pap, ga maar lekker slapen. Het komt goed’….

Namens mijn vrouw en drie dochters danken wij onze vader en opa voor alles!

Zijn laatste wens was zijn lichaam ter beschikking stellen aan de wetenschap.